Ciało nie jest obiektem. O relacyjności masażu i uważnego dotyku

Rozejrzyj się po gabinecie masażu. Stół, prześcieradło, olej, światło, ciało klienta.

Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda jak zestaw obiektów ustawionych w przestrzeni. Tak właśnie najczęściej postrzegamy świat – jako zbiór rzeczy, które istnieją niezależnie od siebie.

Ale masaż bardzo szybko weryfikuje ten sposób myślenia.

Bo w momencie, gdy kładziesz dłonie na ciele drugiej osoby, obiekty znikają. Zostaje relacja.

Dotyk nie działa w próżni

Ten sam chwyt, ta sama technika, ten sam olej – a efekt zupełnie inny.

Dlaczego?

Bo masaż nie jest mechanicznym oddziaływaniem na ciało, ale spotkaniem:

•dłoni z tkanką,

•oddechu z oddechem,

•napięcia z uważnością,

•intencji z gotowością ciała na przyjęcie dotyku.

Ciało nie reaguje na „technikę”.

Ciało reaguje na jakość relacji, jaka w danym momencie powstaje.

Zachodni sposób patrzenia na ciało

W naszej kulturze ciało często traktowane jest jak obiekt:

•do naprawy,

•do rozluźnienia,

•do poprawienia,

•do „zrobienia”.

Mówimy: boli mięsień, trzeba rozmasować napięcie, tu jest problem.

To język, który dzieli rzeczywistość na części i próbuje je korygować oddzielnie.

Tymczasem ciało nie funkcjonuje w częściach.

Napięcie w barkach może mieć związek z:

•oddechem,

•stresem,

•emocjami,

•sposobem chodzenia,

•poczuciem bezpieczeństwa.

Nie da się dotknąć jednego miejsca, nie dotykając całości.

Masaż jako doświadczenie relacyjne

W praktyce masażu bardzo szybko

zaczynamy czuć, że:

•ciało „odpowiada”,

•napięcie się przemieszcza,

•tkanka komunikuje gotowość albo opór,

•rytm pracy musi się zmieniać.

To moment, w którym przestajemy „robić masaż”, a zaczynamy być w procesie.

Nie masujesz mięśnia.

Wchodzisz w relację z układem nerwowym.

Nie rozluźniasz napięcia.

Tworzysz warunki, w których ciało samo może je puścić.

Gdy znika granica między „masującym” a „masowanym”

W głębokim, uważnym masażu pojawia się stan, w którym:

•dłonie przestają „wykonywać ruch”,

•ruch zaczyna się dziać sam,

•czas się rozciąga,

•granice między dającym a przyjmującym dotyk miękną.

To doświadczenie całości – bardzo cielesne, bardzo konkretne, a jednocześnie trudne do opisania słowami.

Nie ma tu obiektów. Jest jedno pole czucia.

W psychologii świadomości nazwano by to stanem holotropowym – skierowanym ku całości.

W masażu nie trzeba go nazywać. Wystarczy go rozpoznać.

Ciało jako proces, nie struktura

Z perspektywy relacyjnej ciało:

•nie jest zbiorem części,

•nie jest maszyną,

•nie jest „problemem do rozwiązania”.

Ciało jest procesem:

•reagującym,

•zmieniającym się,

•komunikującym potrzeby.

Masaż staje się wtedy nie techniką, ale rozmową bez słów.

Dlaczego to ma znaczenie?

Bo kiedy zaczynamy traktować ciało relacyjnie:

•dotyk staje się uważniejszy,

•tempo zwalnia,

•presja „efektu” znika,

•pojawia się zaufanie – do ciała i do procesu.

I bardzo często właśnie wtedy dzieje się najwięcej.

O autorze

Jestem masażystką w nieustannym dialogu z ciałem – swoim i cudzym. Przez lata pracy nauczyłam się, że skuteczność masażu nie leży w sile ani w technice, lecz w jakości relacji, jaka powstaje w dotyku. Na tym blogu dzielę się doświadczeniem, które pomaga pracować głębiej, łagodniej i mądrzej – z korzyścią dla klientów i dla zdrowia terapeuty.

Jeśli doceniasz moje treści i chcesz mnie wesprzeć w tworzeniu kolejnych wpisów, możesz postawić mi wirtualną kawę tutaj:

buycoffee.to/palpatio.masaze